de Staat


De maandagen
oktober 13, 2013, 19:41
Filed under: In en om de tuin

Zes maanden werd ons knulletje deze week. Zes maanden van genieten, bijbenen, niet bijgebeend geraken, genieten, aanpassen, kleine knulknuffels, verloren tutjes, toch bijgebeend geraken, genieten, en het andere slapen.

En dan waren er nog de maandagen.

Het zouden vakantiedagen gaan zijn. Eén dag in de week thuis om voor het hummeltje te zorgen. Piece of cake, vingers in de neus, gewassen varkentje en zo.

Niet dus.

Ik heb me die eerste weken meermaals afgevraagd hoe mijn -aanstaande- vrouw dat de eerste drie en een halve maand elke weekdag gedaan had, en belangrijker: dat volhield.
De dagen vulden zich in no time met kindgerelateerde dingen als flesjes afwassen, flesjes geven, verpamperen, verkleden, armworstelen, en lijstjesdenken.

Het werden lessen in time management en oefeningen in zelfbeheersing. Zelf op min of meer normale uren eten bleek in het begin een enorme opdracht en de deur uitgaan al helemaal niet doenbaar.

Tijd bracht echter kunde, – na enkele weken durfde ik zelfs al weer bewegen als ons minimannetje toevallig in de living in slaap gevallen was – en vandaag kan ik op maandagavonden zelfs al weer pap zeggen.
Misschien krijg ik morgen zelfs de strijk gedaan, gaan we auto’s kijken langs de steenweg, en boeken bladeren in de bibliotheek, Oh-ja!

Advertenties


wij zijn micro-protestant
augustus 30, 2013, 20:22
Filed under: Uncategorized

Ok, het is niet hetzelfde als op een Syrische barricade gaan staan, of mega-milieuvriendelijk zijn, of de medebewoners van het gebouw aanspreken als de voordeur opnieuw hard dichtslaat.

Maar wij doen ons deel hoor:
mijn vrouw leest de stukken van Tom Heremans op het toilet (het zal ‘m leren), de kattenbakkrant wordt steeds met zorg gekozen (ril, journalisten, ril!), en ik, ik blog onregelmatig … of niet (pff !).

 

 



Daar waar de wereld wijder wordt
augustus 25, 2013, 11:33
Filed under: In en om de tuin

Beste Meneer Zondernaam (82j, uit Achel),

Met dank aan een te korte trein en het declasseren van de eersteklasserijtuigen kwam ik deze week op de zitplaats tegenover u terecht. U werd meteen mijn held van de week.
We hadden het over treinen (het zitcomfort, de elektrificatie van lijnen), Philips-ingenieurs, architectuur (de doordachte inplanting van ruimtes en ramen) , fietsen en wandelen. U dankt uw heldzijn vooral aan deze laatste 2 onderwerpen. We bleken beide geabonneerd te zijn op ‘Op Weg’. Waar ik dat tijdschrift lees en vervolgens mijmerend onderuitzak blijkt u een man van de actie. U bent ontdekkingsreiziger.

Vanuit Neerpelt neemt uit treinen naar de rand. De rand van de beschaving. Daar waar de wereld wijder wordt.
Soms plooifietst u daar, soms wandelt u.
Ik kan niet beloven dat ik de reeks routes die aframmelde allemaal effectief ga aandoen. Maar op z’n minst enkele, en zeker uw favoriet fietstracé van Jemelle naar Dinant.

Bedankt,
U was een fijne reisgezel.



Fitness
augustus 25, 2013, 10:06
Filed under: Sport

Ik had het niet verwacht, en het is ook niet wat je van anderen hoort, maar het vaderschap doet een lijf goed. 
Mijn lijf dan toch.

Er waren natuurlijk de onderbroken nachten (die beleefden trouwens net een revival toen S. leerde rug-buik-rollen), maar in het algemeen …
Ik kan ’s morgens veel gemakkelijker uit bed dan de afgelopen jaren het geval was, en spieren dat je met zo’n kind kweekt!

Het pa-zijn lijkt een ideaal -en meegroeiend- trainingsvolume met zich mee te brengen. Het idee om eens een set halters te kopen is helemaal van de baan. We gaan die kleine houden, ik ben fan!



Ik zag een man met een roze Hunkemüllertas en vraag me af:
april 26, 2013, 13:30
Filed under: In en om de tuin | Tags:

– wat zit er in?
– waar gaat hij naartoe?
– zal er iemand blij zijn?
– heel blij of beleefd blij?
– zal hij daarvoor beloond worden?
en was hij dan vooruitziend of gewoon attent?



Kleurenblind
april 26, 2013, 12:54
Filed under: In en om de tuin | Tags: ,

Die ochtend,

Mijn nachtrust was te omschrijven als ‘minder dan verwacht’ en een broodnodige douche had de beschikbare ontwaaktijd aardig opgesoupeerd. Er moest een bus gehaald worden, en dat zou nipt zijn.
Wandelend naar de halte hoorde ik achter me een bus naderen.
Als dat de mijne was zou er een sprintje van doen zijn.
In een ooghoek zie ik een geel lijnnummer.

Shit.
Een sprintje …
… en op de bus.
Een .. opvallend … lege … bus.
2 Kruispunten verder ‘mist’ de bus een afslag en valt mijn frank.
Dit is de andere gele.
Bij de eerstvolgende halte stap ik af met een air alsof dat zo bedoeld was … om vervolgens keihard terug te sprinten om bij  de halte aan het gemiste kruispunt alsnog ‘mijn’ gele bus te halen.

De chauffeur van dit exemplaar heeft blijkbaar een ritrecord te breken.
Twee maal rijden we door een rood licht, en al evenveel keren wordt een reiziger aan een halte geweigerd omdat de deuren al dicht zijn.
Hoffelijk is anders, meneer De Lijn!

Het feit dat ik zowat 5 minuten vroeger dan verwacht kan afstappen maakt geen verschil.
Mijn trein is toch nooit te vroeg.



The boy in the bubble
april 26, 2013, 12:43
Filed under: In en om de tuin

It was a slow day
and the sun was beating
on the soldiers by the side of the road.

Ok, dat laatste is misschien niet helemaal waar, maar we konden op z’n minst spreken van een ‘ontluikende lente’. U mag denken dat de dood van Thatcher daar voor iets tussen zat, of het afsluiten van de E40 in Erembodegem … maar wij weten wel beter.
‘Habibi’ had de gynaecoloog in de voorafgaande weken al enkele keren in het boekske geschreven, een gynaecologische afkorting waaruit kon afgeleid worden dat de baby deed wat ie moest doen en er helemaal klaar voor was. Het feit dat habibi vrij vertaald uit het arabisch ook ‘mijn liefste’ betekent gaf dat nog iets extra.

Ons arabisch lentetje zou er volgens de oorspronkelijke berekening op 4 april zijn, en later werd dat ‘misschien wel een week vroeger’, maar beide data gingen voorbij. Tot 8 april zou ie zich mogen laten gaan in zijn vanzelfsprekend meegekregen uitstelgedrag, daarna was het van moetens.
Het werd van moetens (was te denken), en onderweg heeft hij het overal zo lang mogelijk gerokken.
Tot de dokter dreigde met een keizersnede, dan kon het opeens wel, dàn kon ie wel weer min of meer de goeie kant uitkijken, ons wrikkelgat.
Koppig dus, en met een klein hartje, maar wel ’t schoonste kindje dat er ooit geweest is. Da’s zeker.

These are the days of miracle en wonder
and don’t cry, baby
don’t cry