de Staat


Last minute leraar
oktober 17, 2013, 11:53
Filed under: Werk

Het verbaasde me wel, het aanbod. Bij het doorlopen van een selectieprocedure-slash-doorstroomconstructie werd er plots een potentiële functie aan het pakket toegevoegd. Een functie die slechts in krijtlijnen omschreven werd, maar tegelijk sexy met haar gat schudde.

Ik voelde me best goed op m’n job. Ze gaf een zeldzame mix van techniek, wetgeving en voldoening gevende sociale contacten, maar om dat nu nog 30 jaar te doen … Dan mocht het iets meer zijn. Uitdagender. Nog breder kijkend.

In de nieuwe job (ik heb ze, vanaf januari) moet nog een hoop vanuit prut opgebouwd worden. Maar de ideeën zijn er, en de ambitie om er iets moois van te maken brandt.

Tot het zo ver is moet er echter nog kennis doorgegeven worden. Ik word niet vervangen -besparingen, u kent dat wel- en de enthousiaste collega’s (ze zijn met z’n zessen) van de administratie mogen wegwijs gemaakt worden in de wereld van plannetjes en wetgeving. Dat gebeurt in woensdagnamiddagsessies. In het begin was het wat zoeken naar de juiste format en snelheid om iedereen mee te krijgen en erbij te houden. Maar ondertussen vlot het.

Alleen die lesvoorbereidingen.
Een dag of twee op voorhand weet ik elke keer wel waarover ik het wil hebben, maar de effectieve uitwerking gebeurt pas in het laatste half uur voor de bewuste sessie. Een werkpuntje? Ik denk het, maar die moeten er ook zijn. Het zal mijn les zijn.



Hij heeft van je gedroomd, voordat ik je kende
maart 17, 2011, 19:20
Filed under: In en om de tuin, Werk

“Ik heb vannacht van je gedroomd, Marc” zei collega P vanmorgen.
“Wil ik het weten?” vroeg ik hem, waarna hij het verhaal deed (ik wilde het blijkbaar weten).

Hij was mij en m’n lief op vakantie tegengekomen. Omdat hij (net als u) weet dat ik geen lief heb had hij goed opgelet en wist ‘m te vertellen dat ze ongeveer 1m70 was, lang bruin haar had (en een froufrou), en bruine ogen… ze had iets van een fotomodel. De naam was helaas niet blijven plakken, ge kunt niet alles hebben hé.

Waarop we toch maar de rest van de dag elke passerende vrouw aan de beschrijving toetsten… voorlopig zonder resultaat. Mocht u dus op de jonge Jane Birkin lijken (over de kleur van de ogen gaan we niet moeilijk doen) … Ik ben je lief.



Fight your way through
januari 5, 2011, 00:06
Filed under: Werk | Tags:

“Nobody tells this to people who are beginners, I wish someone told me. All of us who do creative work, we get into it because we have good taste. But there is this gap. For the first couple years you make stuff, it’s just not that good. It’s trying to be good, it has potential, but it’s not. But your taste, the thing that got you into the game, is still killer. And your taste is why your work disappoints you. A lot of people never get past this phase, they quit. Most people I know who do interesting, creative work went through years of this. We know our work doesn’t have this special thing that we want it to have. We all go through this. And if you are just starting out or you are still in this phase, you gotta know its normal and the most important thing you can do is do a lot of work. Put yourself on a deadline so that every week you will finish one story. It is only by going through a volume of work that you will close that gap, and your work will be as good as your ambitions. And I took longer to figure out how to do this than anyone I’ve ever met. It’s gonna take awhile. It’s normal to take awhile. You’ve just gotta fight your way through.”

— Ira Glass



Had ze 40 jaar jonger geweest…
december 28, 2010, 21:47
Filed under: Werk

Het komt waarschijnlijk in elke sector voor, dus… ook wij krijgen onze klanten die eigenlijk nog niet goed weten wat ze willen. Maar er zijn gelukkig ook anderen.

Vandaag kreeg m’n collega het bezoek van een besje van op z’n minst 70. Uit de vragen die ze stelde kon je uitmaken dat het een pienter kind was, en ze wist wat ze wilde.
Omdat die collega tijdens het gesprek nog zieker werd dan hij de rest van de dag al was (mannen met kinderen zijn opvallend meer ziek) … mocht ik overnemen, en …

Eerder vandaag hadden we het over de eerste vrouwelijke architecte in Kirgizië gehad (daar hoorden plannen en foto’s van jong tot bejaard bij, jawel)… en hoe dat net als de eerste vrouwen in eender welk mannenbastion (politiek, industrie, …) een soort van manwijf was.

Ik denk dat de-vrouw-aan-het-bureau indertijd bedrijfsleidster is geweest. En een goeie ook. Een tweedegeneratievrouw. Van de generatie na de manwijven.
Ze bewandelde perfect de assertieve lijn. Geen slijm-vriendelijkheid. Geen arrogantie. To the point with a feeling.
Ik hou daar wel van.
(ik heb het haar ook gezegd)



Over kantoorherbergen en andere pastaboeren
december 27, 2010, 22:20
Filed under: Eten & drinken, Werk

Er vallen 2 triestige feiten te betreuren.

Ten eerste stoppen mijn favoriete pastakeetuitbaters er mee. Of beter, ze zijn er afgelopen vrijdag mee gestopt. Ik ga hun missen.
Heeft u dat ook dat u uiteindelijk voor de uitbaters of het personeel naar bepaalde zaken gaat.
Soms hoorde je wel eens dat ze niet echt sympathiek overkwamen, maar hun ogen… in hun ogen zag je dat ze het graag deden, en eens je ze beter leerde kennen…
Ik heb ze laten beloven dat ze iets laten weten als ze elders iets anders beginnen.

Een ander triestig feit was dat we er sinds vrijdagavond een nieuwe collega bij hebben. Op zich is dat goed nieuws (’t is een goedje), maar de manier waarop! Joengens toch.
Het gaat eigenlijk niet over een nieuwe collega maar over iemand die naar onze afdeling verhuist… en dat op net dezelfde manier deed als ik het indertijd zelf deed. (Half) in het geniep, zonder feestje of ‘gasten het is hier mijn laatste dag’-speech. Ik begrijp haar, ik kom uit datzelfde klimaat.
Het begint er trouwens een beetje op te lijken dat m’n huidige afdeling een vergaarbak van dergelijke verstotelingen is, en het opvallende daarbij is dat die bij ons wel allemaal goed functioneren.
Helaas is de herberg nu vol. Er kan geen bureau meer bij.
(en er zit nog zoveel potentieel weg te kwijnen)



Bloedband
december 14, 2010, 23:03
Filed under: Werk

Ik hou van Limburgers die in Brugge wonen. ’t Is niet dat ik er zoveel ken, maar degene die ik ken spreken over mijn stad alsof het het aards paradijs is. Ze hebben gelijk, natuurlijk.

Today’s limburger was wel een beetje van een raren. Het begon nochtans heel normaal met een venster dat ’s nachts ingeslagen was en vervangen moest worden.
Daarna ging het ineens over het feit dat z’n buurvrouw hem bloedend gevonden had en dat het maar goed was dat ze ‘m snel naar het ziekenhuis gevoerd hadden. Dat verklaarde meteen de stop die in z’n ene neusgat zat en de bloedklonter die uit de andere stak.
Ik ken mensen die op zo’n moment zonder probleem een eind weg kunnen jammeren, maar deze deeds niet anders dan Brugge bejubelen, “wat zegt u?” zeggen (terwijl ik gewoon zweeg), en mijn balie met zijn bloed besmeuren.

Waanzinnig snel drogend bloed trouwens.
Maar ’t is ‘m vergeven, want hij woont hier graag, en ik ook.



Gratis glitters, maar…
december 1, 2010, 21:35
Filed under: Werk

Op het werk wordt dezer dagen hard nagedacht over reorganisaties. In tegenstelling tot andere sectoren betekend dit bij ons ‘meer mensen’… en vooral dat er meer ruimte nodig is om die allemaal een plaats te geven.

Centraal in ons gebouw is zowel op het gelijkvloers als op de verdieping een lokaal dat aanzienlijk ruimer is, een prachtig uitzicht op het achterliggende park heeft, schone verhoudingen en ramen… en door de combinatie van al het voorgaande: uitstraling (het gebouw is naar het schijnt ook onderweg om beschermd te worden).
Het lokaal op de verdieping wordt ingenomen door de directeur, het onderliggende tot voor kort door een soort onderdirecteur.

Bij de herverdeling van de lokalen was het gelijkvloerse lokaal -ondertussen uitgegroeid tot een statussymbool- een felbevochten prooi… tot nu dus. Plots wil de winnaar het niet meer en wordt het ons aangeboden. Ons als in de cel van 3 mensen (straks 4) die als buffer dient tussen de collega’s en de rest van de wereld. Op onze afdeling komen er (op die ene waar nog plaats voor is na) geen mensen bij en verloopt de workflow zoals dat zou moeten… maar toch, ook mijn ogen glinsterden efkes!

Efkes maar,  want eens je het realistisch bekijkt merk je meteen dat het lokaal niet alleen wat krap is om er met z’n 4-en in te kruipen én daarbij ook een onthaalfunctie te voorzien, de workflow zou ook helemaal ‘vermoost’ worden.
Vooral dat laatste deed ons besluiten om te blijven waar we zaten. Warm maar comfortabel dicht bij elkaar en de 12 anderen die we anders moesten lossen.

De ‘neen’ werd doorgegeven aan de directie…
… die vroeg om het toch nog maar eens te bekijken.
Het is een neen  gebleven.

We blijven waar we zitten.
Glitters noch status, maar voor iedereen hyperpraktisch.