de Staat


foute gedachte
april 26, 2009, 20:58
Filed under: 1+1=11

“thank god for evolution”

Advertenties


en ik ga appelsienen persen en yoghurt maken
december 10, 2008, 00:05
Filed under: 1+1=11 | Tags:

… de terrasdeuren openzetten, naar buiten slufferen, een half uur doen over 3 croissants, een koffiegeurverstuiver uitvinden, eens in de zee gaan zwemmen, iets met kokos eten, een auto in gang helpen duwen, ijscrème kopen, de zon zien passeren met 1000 tinten oker en 20 strepen schaduw, testen of de samsonite-reclame met de olifant klopt, wat garnalen pellen, merken dat de crème de diepvries niet gehaald heeft …

ontinternetten enzo

(en als de yoghurt te vast is, dan zeg ik dat het iets smeerkazigs is en geef je nog een volkorenstuutje)



de Jan Mulder-droom
juli 27, 2008, 15:40
Filed under: 1+1=11 | Tags: ,

Ik heb gedroomd,  van Jan Mulder, dat denk ik toch, de man was op z’n minst 2m groot, stelde zich voor als “Jan Mulder, voetballer, anderlecht”… hij kwam binnen in een-restaurant-na-sluitingstijd waar ik mensen kende, hij kwam daar iets vragen, of een rekening betalen, kende daar ook iemand. Hij leek wel geaquarelleerd, was in het zwart gekleed, en zag eruit net alsof hij net een halve dag in een file had staan dampen … en toen werd ik wakker… het was zo rond 15u50… de radio stond nog aan – radio 1, over de tour… met Jan Mulder als gast.

tss,



Beste mevrouw Eierboer,
juli 22, 2008, 21:32
Filed under: 1+1=11 | Tags:

Langs deze weg wil ik u graag bedanken. Als het moet met weidse gebaren die de grootste 22juli-eer tot bij u moeten brengen.

Want weet u Boerie (ik hoop op dit moment dat u vrouw bent, en schoon -lang- zwart haar hebt, en geen go-pass gebruikt) … de dinsdag is hier over het algemeen de geestigste werkdag. Helaas stak de het bouwverlof daar vandaag een stokje voor, of liever zij probeerde dat. De hele dag door probeerde iedereen er het beste van te maken… collega’s E en S namen me mee pita eten, de comptoirkerel vroeg vriendelijk of we uit onze bek wilden stinken (dat wilden wij, en zo geschiedde)… ik werd (ook) Fan van Frank, want die had de zon gevonden (en uit haar bed gekregen) … en bij het thuiskomen waren er buren aan het barbecuen, en weet u boerietje, ik hou er van tijd tot tijd wel van een BBQ-geurtje in het wild tegen te komen …
(op dit moment denkt een mens “mooi-mooi, het komt nog helemaal goed”)

Helaas dan (opnieuw) … rampspoed ende ongeluk …

Bij thuiskomst bleek het brood zichzelf niet vermenigvuldigd te hebben! De wijkagent moet getipt geweest zijn want die stond net als Lisette-van-naast-de-deur van achter zijn hand te spreken (tegen elkaar dan nog!) … maakten ze zich zorgen, voelden ze het ontij, of vezelden ze over Sabine, en hoe ook zij ‘Franks werken’ zagen? Ik heb het niet gevraagd, ik ging om brood, Boerietje … jouw brood nog wel! Besteld maar blijven liggen. Het laatste van de dag, het 5-voor-6-brood. Mijn brood werd een multigranen-adoptiebrood… en jij maakte mijn dag, meisje, waarvoor dank … tot de volgende keer.

Liefs,

Marc

(en mijn excuses als u een meneer Eierboer blijkt te zijn, of gewoon dé eierboer)



De plastic priester smelt zijn tenen

[vooraf: ik had echt veel tijd over,]

Daar-daar, recht vooruit …
f*ck, hij heeft ons gezien, splitsen man …
vuurwerk boven Benin, de logge heeft mij gekozen //
Ga voor de kloof, het raster, het licht … neen … te ver … hij komt er aan //
Ik ga Russisch maat, ik ga recht op hem af, ik ga door de dampkring, zet Ghinzu op, we hebben Ghinzu nodig!! //
‘k ga er omheen … storen … die zwitsal zal niet weten wat ‘em overkomt, komaan – haha – we schrijven hem bij //
Above the clouds, above them all //
We draw the lines with smoke and coke! //
YYYYYiiiiiihaaa //
Op-op-op-op-zwenken-schroef //
Heet en helder
pyrex maat… ik doe het pyrex //
scheer-wentel-op-op en wooh …
hij is je kwijt … je bent er langs … //

Mag het iets meer zijn? //
Tijd voor wat waanzin? //
Vvvvvv Vertigo-tijd, versplinter de pijlen, we keren //
“toutes directions” wijst niet langer slechts rechts //
Skip //
Know your enemy! //
I’m a brother with a furious mind //
Action must be taken //
De plastic priester smelt zijn tenen //
Skip //
Fear Life! //
Let’s party on a cosmic knife //
Meer variabelen //
Skip //
Freestyler! //
You know i got to flow on
//
Hij gaat, hij gaat … //
Ja beste kijkers, we hebben een zwemmer, geef hem een applausje //

Open de kelder, bunker het sap, de naam is Damp, de buzzer een bom, het label van goud //
Skip //
Rupert Hine! //
To my vertigo //
I hang on! //
To my vertigo //
I hang on! //
Goose aan controletoren: we komen er aan, de culex-clan heerst over het luchtruim //

Dat waren de dagen. Jong en onstuimig. We wisten dan misschien wel niet
hoe ‘onstuimig’ gespeld werd, onze vleugels logen niet. Daar stroomde het elixir, de drijver, het hoger-verder-sterker, de oneindigheid van de jeugd en de grootsheid van zijn daden.

Op de academie hadden de instructeurs er maandenlang op gehamerd: ‘Variatie in formatie’. De hele theorie was door bezieler Bz-toh ooit in uitgebreide hoofdstukken en met nauwelijks relevante voetnoten neergeschreven, maar dit was waar de jachtbijbel op neerkwam. Grote boeken onderscheiden zich door hun duidelijke boodschap. Mocht je ooit een John Rambo kruisen, dan vloog je zo onregelmatig dat Mr. First Blood zichzelf uit frustratie meteen pensioneerde.
En geleide projectielen? … tss, wij waren toen al stealth. Toptechnologie was trouwens een lachertje… ha!, weet je dat ze ooit een pianospelende robot maakten? (Pianobar was waarschijnlijk nog geen scheldwoord. Ze moesten eens weten).
En er zijn natuurlijk de bollen… ze hebben van die verleidelijke lichtbollen uitgevonden waarboven de lucht altijd van een tropische soort is. Oooh, het is als bloed zuigen bij een luipaardjong. Je vergeet je eigen naam, bezingt holland in je blootje, kleeft soepborden op je gevel en waant je lasser in Bangkok. Je verbrandt je poten, maar het is het vervellen waard.

Na een aantal jaren dienst had ieder van ons wel eens last van maandagmorgennitro (die stuurt of drijft niet, die brand slechts. Het is een naverbranding, een terugslag, een lichaamseigen in-je-gezicht. Het stikken van de weekendstemming), maar alles leek haalbaar, neen, het wás gewoon zo, we bleven de ene overwinning na de andere op onze vleugels bijschrijven. Er waren enkel…
De Wolken (hoofdletters verplicht). De pest met een vliegbrevet. (Gelukkig werd euthanasie als eindeloopbaan-optie mogelijk gemaakt, dat maakte het vinden van verkenners heel wat eenvoudiger).

Zelf verloor ik mijn evenwicht op dat ene plekje dat net iets gladder was (geen witte deuren meer voor mij). Goose vertelde me later dat hij niet eens een handdoek gebruikte maar me met z’n vlakke hand tegen de deur plette. Het zou me geen tweede keer overkomen. Hijzelf was in de vlucht uit elkaar gepoeierd. Mét handdoek. Het was een hel geweest om zijn om al z’n ledematen …

[ Zouden muggen (space-invader-gewijs, want daar lijken ze toch wel op) over meerdere levens beschikken? En als dat zo was, zou het dan zijn om ons te treiteren, om elk van ons zijn inner-killer te laten vinden, of gewoon een programmeerfout op het departement teraardebestelling… de in- en uitvakjes vlak naast elkaar, u begrijpt dat wel… ]



De nacht en haar pure chocolade
oktober 4, 2007, 11:25
Filed under: 1+1=11 | Tags: , , ,

De nacht viel, het overkwam haar wel vaker, vroeger en verder, de laatste tijd.
Sinds ze vertrok uit de koloniën had ze wel wat aan snelheid ingeboet… haar gewrichten, dokter… dat klamme weer, wat je zegt… het doet ze geen goed.

Ze wist waar ze zich aan mocht verwachten, maar het noorden riep haar.
Velen denken dat ze vrij zijn te gaan waar ze willen… zij dwalen… we leven door/langs/via herinneringen, het is een pollock-compositie, een veld van achteloze keuzes, maar geloof me, het zijn herinneringen.
Zij wist dat, zij zocht de jaren, die jaren, hun jaren.
Haar veld was ooit als pure chocolade… waar de wind stukjes afbrak en naar je tong toe bracht (het moet niet bestaan om het je voor te stellen)… er was een intensiteit, er was een tijd…

Ze moest noordelijker, hoger… daar waar het weer droger werd… waar de dagen kraken maar de hemel danst… zij zou haar dans gaan doen, zij zou haar honger stillen, zij zou de grenzen vervagen, zij zou haar poollicht binnendoen.

Op de achtergrond:
dEUS :: In a bar, under the sea



Der Weg ins Freie
juni 21, 2007, 10:04
Filed under: 1+1=11 | Tags: , , , , , ,

Als bussen konden spreken, zou evolutie hen daar dan een mond voor gegeven hebben of gebruikten ze het intercomkanaal? En horen, horen zou er dan ook wel bij zijn, veronderstel ik, en een zo’n poddinkske dat alles aan elkaar breint. Zouden ze de stemmen in hun buik dan als hun inner-voice beschouwen, en zouden ze dan even snel van mening veranderen als van reizigers? Was er dan iets als velgennijd, was motortuning illegaal, en had je dan stadsbuspsychiaters, of geloofde iedereen in pendelaars? Of zorgde een aanhoudende uitlaatgashighheid voor eencomfortably numb-heid en dromen over vleugeldeuren, stelplaatstango’s en transcontinentale ritten als Einstürzende Neubauten tourbus over girovers Italiaans asfalt?

En treinen… zouden die vertragingen…?

Luister: Einstürzende Neubauten – Perpetuum Mobile