de Staat


’t is goed als de bomma het gezien heeft
november 16, 2010, 02:21
Filed under: Muziek

Weet je waar ik de wuppen van krijg? Die busladingen positieve cd-besprekingen.

Als je de boekskes of webzines moet geloven komen er onwaarschijnlijk veel goeie, fantastische en zelfs onmisbare platen uit.
’t Zal waarschijnlijk aan mijn stereo liggen (om niet te zeggen dat het aan mij ligt)… maar ik lijk altijd iets anders te horen. Iets minders. Iets dat potentieel heeft, maar niks meer.

Ik geef geen punten voor potentieel. Het is als zeggen dat je een zindelijk potpissend kind hebt terwijl het -gehelmd met pispot- je handgeknoopt tapijt zegent. Ook daar zijn alle elementen voor succes aanwezig, maar er is toch nog wat werk aan.

Filmbesprekingen lijken op dat vlak veel eerlijker. De quoteringen doen alleszins vermoeden dat je een relalistisch beeld krijgt. Er zijn regelmatig films die 1, 2, of zelfs geen sterren krijgen… en die worden -zoals het hoort- heel mooi en met inbegrip van fundaties afgebroken. Ik mis dat sterren-realisme bij cd-recensies.

Vaak zeggen ze dat het een groeiplaat is. Daarmee bedoelen ze eigenlijk dat ze na een initiële teleurstelling heel hard gezocht hebben naar een lichtpuntje… en dat uiteindelijk vonden in een detail waar enkel muzikanten nat van worden.

Een echte groeiplaat is er één die verschillende lagen heeft, en die -zoals het hoort- beetje bij beetje prijs geeft. Dergelijke cd’s pissen bij de eerste beluistering al meteen in het potje. Bij een volgende draaiing giet de kleine de pis ook -zonder smossen- in de wc, en de keren daarop wordt de pot uitgewassen en de pony verdiend door de hele mikmak te doen terwijl de bomma op bezoek is.

Dan weet gij, en heel de wereld met u, dat ge iets speciaals in huis hebt.
Dan mogen ze euforisch zijn en iets onmisbaar noemen. Niet eerder.


5 reacties so far
Plaats een reactie

schitterend stuk, Marc!

Reactie door elke

Aha, ik wist dat er hier nog een stukje stond waar ik nog op wou reageren.

Bijzonder interessante blogpost al ga ik niet helemaal akkoord in verband met die groeiplaten. Het ligt ongetwijfeld aan mij maar ik vind platen slechts zelden goed na één luisterbeurt. Ik moet een album meestal meer dan één keer horen om de muziek te kunnen appreciëren. En wanneer ik platen wel na één luisterbeurt goed vind is de kans groot dat ik ze na tien luisterbeurten reeds kotsbeu ben.

Reactie door Linn

Nja… misschien ben ik gewoon te streng (van de 400 cd’s die ik heb vind ik er ook maar 2 of 3 echt-echt-echt goed)

Reactie door Marc

En welke zijn dat dan? Die enkele echt goeie? Je maakt mij nieuwsgierig.

Reactie door Linn

voor mij is dat de banaan van de velvet underground en Bubblegum van Mark Lanegan Band.

Reactie door Marc




Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s