de Staat


november 13, 2010, 07:03
Filed under: In en om de tuin

Ons Pé is afgelopen maandagavond overleden. Zachtjes.

In september was hij 91 geworden… en dat zijn een hoop verhalen. Verhalen die hij graag vertelde, opnieuw en opnieuw en opnieuw, alsof hij er zeker van wilde zijn dat we ze zouden kunnen doorvertellen. ’t gaat lukken denk ik …

Hoop ik. Als hij over het werk in hun fabriek begon -en dat was meestal zo- kwam er een stroom namen. Het leken wel Oscar-speeches, iedere werknemer werd met naam en toenaam vermeld. Uit respect. Een respect dat hij ook altijd had teruggekregen.

’t Was een werker en een gever. Een sociale mens ook. Ik was als klein manneke eens met ‘m mee toen hij ergens iets moest afzetten, en elders iets moest ophalen… en je houdt het niet voor mogelijk hoelang we daarover gedaan hebben. Niet zozeer het afzetten en ophalen, maar onderweg! Iedereen die we onderweg tegenkwamen kreeg z’n goeiendag, en als ik zeg iedereen, dan bedoel ik iedereen… we hebben hier te maken met de man die ooit z’n auto aan de kant zette om de koning tegen te houden (en daar in slaagde, en klapke met die mens deed).

Hij kende iedereen, maar omgekeerd dus ook (allez, toch ongeveer). Eind augustus ging ik in Antwerpen naar een concert, en daar draaide de mens voor me zich opeens naar me om te vragen of ik soms niet de kleinzoon van ons Pé was (ik had nog geen woord gezegd!).  Ergens moet het dus wel duidelijk geweest zijn. Maar het doet er niet echt toe.

Voor mij blijft hij de Pé die er blijkbaar geen probleem mee had dat z’n tuinaanleg ieder familiefeestje kapotgevoetbald werd, altijd Gini in de kelder had staan, met ijsjes aankwam op momenten dat ons ma al aan terugwegkots moest denken… en passioneel vertelde.

Reacties staat uit voor Pé





Reacties zijn gesloten.