de Staat


Over Emiel, Dirk, Pé en ons pa
juli 25, 2010, 23:54
Filed under: Boeken, Vormgeving

Ik ben deze week naar De Slegte geweest. 2 keer zelfs. De eerste keer had het sluitingsuur me buitengezet voor ik m’n favoriete afdeling had uitgekeken. (het lef!)

Eenderhoe. De buit:

  • Creating american lifestyle (over serviezen van Russel Wright)
  • Midcentury modern dinnerware (meer serviezen, en richtprijzen)
  • een boekje Art Deco postkaarten
  • De Aubette, of de kleur in de architectuur (over de restauratie van dat gebouw, en hoofdstukken over lettertypes en kleurenschema’s in die periode)
  • Emiel Veranneman, 50 jaar Meubelcreaties

Van Emiel had ik wel al een catalogus liggen van een overzichtstentoonstelling in Japan, maar er kan altijd wel eentje bij.
Bij het doorbladeren van de catalogus was het me indertijd ineens duidelijk geworden wie in mijn middelbare schooltijd de held was van leraar Dirk. Dirk was degene die me indertijd voorstelde om toch maar verder te studeren, en dan voor ‘iets met binnenhuisontwerpen’ te kiezen. Diezelfde man ontwierp voor de school dus ook de veranneman-tributes die we toen maakten (het lakwerk werd over het algemeen wel vervangen door creatief fineerwerk).

Het rare aan Veranneman is dat hij er helemaal niet uitziet als een ontwerper. Moeten die niet op z’n minst grijzend op de foto staan, met achterovergekamt haar en een sigaar (met bijhorende mist) en een minzaam lachje? Ja toch? Op de stoeffoto’s in het boek lijkt de man eerder een zenuwachtige zelfstandige geweest te zijn die toevallig naast de bekende in kwestie staat (terwijl ze er wel voor hem waren).

Die foto’s deden me denken aan de jaren 60 foto’s van ons Pé (pa’s pa – zat in ongeveer in dezelfde sector als Mr.V). Die lijkt daarop wel een Texaanse oliebaron, met sigaar én ‘ik heb je gezien’-grijns. Hij staat met diezelfde lacht op alle pers- of folderfoto’s die ik al van ‘m zag. ’t Is nochtans een heel normale mens hoor (ook bij hem doet de tijd langzaamaan z’n ding).

Dat gisterenbladeren had als gevolg dat ik vandaag wakker werd, en dacht: Die mens heeft nu al zoveel van vroeger verteld, maar nooit wie de meubelen ontwierp die ze al die jaren in hun fabriek gemaakt hebben. Ik wist wel dat mijn pa ooit een poster tekende met een overzicht van het aanbod (allez, toch alleszins van de kern-reeks)… en dus moest er gebeld worden. Pa to the rescue!
… en die dacht dat de basis een ontwerp van een meestergast was (een soort van atelierleider) dat nu en dan wat aangepast werd… maar in de basis wel heel sterk in elkaar zat (qua vormgeving én onderdelenmanagement). Volgens mij was dat zo iemand met een minzaam lachstje. Moet gewoon.

Advertenties

Geef een reactie so far
Plaats een reactie



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s