de Staat


Westtalent – finale

Zaterdag, 13u41. SMS:
”Hi Marc, —– hier. Heb nog een guestticket voor Westtalent over. Interesse? Vanavond 20u Entrepot. SMS of bel me”.

Westtalent. Dankzij freaq wist ik dat de finale van die West-Vlaamse talentenjacht dit weekend… euh, plaats had. Na de voorrondes zou het kaf wel van het koren gescheiden zijn, en ja, dat wilde ik dan wel meemaken.

19u45.
De hele namiddag regende het (het soort regen waar je niet doorheen wil fietsen), het is nu niet anders maar om op het begin van de optredens mee te maken is dit het nu-vertrekken-uur.  

20u20.
Nat dus. Misschien moet ik me toch eens een regenbroek aanschaffen. Maar ik was op tijd. Aan de bewegingsvrijheid tijdens opener Kasbar te merken hecht niet iedereen daar evenveel belang aan. Ik denk dat het gehele publiek toen bestond uit journalisten, muzikanten die later op moesten, medewerkers, en die ene die op tijd was. Kasbar klonk werelds, ik vond de rap ook lekker, net als de reggae-invloeden, maar miste net dat beetje diepte. Waren ze een afbeelding geweest, ik had het contrast wat verhoogt.

Daarna.
Langs gelopen bij de qYat-mensen (uit te spreken als ‘quiet’) die de video-regie verzorgden … om ze te bedanken voor de uitnodiging … daar blijven plakken … en even later ingelijfd als kabelsleper (bij de grote verplaatsingen).
Het is leuk om de technische kant van een optreden eens mee te maken. Weet ik ineens ook waar de al die mengpanelen voor dienen (monitorgeluid, zaalgeluid, vaste lichten, bewegende lichten, en video)… en wat die gasten op het podium horen (ik wist niet dat het een andere mix was).

En verder (in volgorde van voorkomen).
Steven H was een belevenis. Steven H en maat Johnny Rivas staan voor rap, dans, en vooral animatie. Jammer genoeg was de gastrapper beter (ik ben z’n naam vergeten), en is Steven H niet zo’n goed danser (maar daarom heeft hij Johnny Rivas bij). Toch moet u hen tenminste éénmaal meegemaakt hebben, voor de show (en de hallucinaties).

Jack and Jane waren de breekbaren. Het ‘piano-meisje met de contrabas-jongen’-duo. Het was mooi, maar ik had de indruk dat ze vooral covers speelden.

Dandy Dave. Ja die uit Comedy Casino, en net als toen wilde u hem nu ook niet meemaken.

Henri Prosper. Duo. Drummer en zanger-gitarist. Meer is er niet blijven hangen.

Low Vertical… bestaan volgens het programmablaadje pas enkele maanden. Had m’n GSM thuis niet liggen laden, ik had op hen gestemd. Wat zijn die goed. Die kraftwerk-achtige intro (het tour de france-gehijg), die ondersteunende fluisterstemmen, de zanger met Thom Yorke-stembanden, de overtuiging waarmee ze op het podium stonden. Als ze een cd uitbrengen koop ik die.

Steak n° 8. Piepjong zagen ze er uit. Eurosong for kids-jong (hun mama’s werden geïnterviewd). Ze klonken fel en razend, zonder daarvoor te moeten schreeuwen. Sterk.

The Future Dead. Helaas hetzelfde verhaal als bij Henri Prosper.

QuiOui (kiwi). Afsluiter. Naar het schijnt bekend van Labo de Lux (canvas) en Pukkelpop. Gefascineerd zitten kijken naar het drumstel. Dat leek te bestaan uit twee cimbalen, een effectenbakje, en een labtop. Ze hadden ook een saxofonist bij en iets dat leek op een mini-xylofoon. Extra punten daarvoor.

Resultaten:
Persoonlijke top 3:
1: Low Vertical
2: QiuOui
3: Steak n° 8

Sportiviteitsprijs: Steven H

Publieksprijs: Jack and Jane

Prijs van de Jury:
1: Steak n° 8
2: QiuOui
3: Low Vertical

(tijdens de terugrit bleef het droog)

Advertenties

Geef een reactie so far
Plaats een reactie



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s