de Staat


Shakedijen (Zita Swoon @ AB)
april 5, 2007, 14:12
Filed under: Muziek | Tags: , , , , ,

Zita Swoon – AB, Brussel – 29 maart 2007

“My way is the highway.” De tekst kwam uit het plafond en verdween in de vloer. De aftiteling was even tegendraads geweest als de rest van Ex-Drummer. Ik verliet als laatste de cinemazaal. De acht andere kijkers stonden bij de toiletten of liepen de trappen reeds af. Er is nog tijd voor een ijsje, dacht ik – er is altijd tijd voor een ijsje, – en zo geschiede. Bij Da Vinci speelde een dvd van Robbie Williams. ‘Me and my monkey’ zong die, ik dacht aan de Beatles en koos rum-rozijn en kokos.

Ettelijke maanden later, de Ancienne Belgique is tropisch heet, Zita Swoon stelt z’n Big City voor, en dat bij het binnenkomen gekochte schijfje versheid wacht veilig in de vestiaire. Tussen lockers en zaal zie ik J voorbij komen, en laat de mens gerust. Voorprogramma Tip Toe Topic laat al zien wat ze kunnen (ik wordt er niet warm van) en ik nestel me in de massa… waar een reus die voor me komt staan weet dat hij dat beter niet doet en een stap opzij zet (niet dat ik iets uitstraal hoor…). Elko en Saar sluiten af, het is tijd.
Tijd om de aap uit de mouw te halen, het vuur in het bloed te laten. Mijn drug stapt het podium op, en zet in.

En of het goed was? Het was heerlijk! De setlist werd niet beperkt tot de nieuwe nummers. Bekend werk mocht de avond op gang trekken, waarna steeds meer Big-City-werk langskwam. Hoogtepunten bij de nieuwe songs waren Everything is not the same, Infinite down en een L’opaque paradis dat rustig van start ging maar op het einde ver het rood in ging. Je Range kwam er niet zo vlot uit als Stef Kamil wel zou gewild hebben, maar dat kon de pret niet drukken. Ons Zita Swoon liet nogmaals zien en horen waarom ik van hen hou. Eva en Kapinga hadden hun sixties-kleedjes voor een recenter stijldecennium ingeruild, en lijken grotere rol in de groep gekregen te hebben. Er zijn te weinig groepen die zowel een drummer als percussionist tot hun vaste leden kunnen rekenen, bedenk ik me, zou het een x-factor zijn? Het leven is goed, en Jintro and the great luna stomend. Ik denk dat ik nooit meer bewegingen per minuut heb gemaakt al bij die laatste. Het was zo’n optreden dat je zweetnat (neen, hier geen overvliegend bier) en bekaf achterlaat (shakedijen, en een rug die krakers werkloos maakt). En zo moet dat zijn.

Na een achterafdrankje en wat mensenkijken – hup – richting station. Een uurtje treinen (waarop ik onderweg kennis maak met een medefan en steeds minder algemeen nederlands ga spreken), en 25 minuten autorijden later ben ik thuis. Ik verdwijn in de vloer, en zak uit het plafond. De werkdag die volgt komt te vroeg, de (big) city wacht, verwacht en eist. De highway spint verleidelijk.

(video’s van het concert op 30 maart)

Advertenties

1 reactie so far
Plaats een reactie

[…] 29ste gaf Zita Swoon haar eerste concert in de AB, de volgende dag lag Big City ook in de winkels… en sindsdien regende het niet […]

Pingback door waarna het niet meer regende « Ionesque




Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s