de Staat


Jerôme
september 5, 2005, 22:14
Filed under: In en om de tuin

Afgelopen weekend was m’n opa-blanckaert 29jaar dood. Al heb ik hem nooit gekend (ben zelf pas 26), toch blijft hij voor mij de meest sympathieke mens die er is. Die status heeft hij te danken aan één van de weinig snapshotfoto’s die er van hem zijn.

De foto is genomen in z’n bakkerij (hij was bakker) terwijl ‘em deeg aan het kneden is en straalt eigenlijk iets ondeugend uit.
De mens doet mij altijd aan popeye denken. Hetzelfde eigenlijk veel te kleine hoedje, een opvallende kin, de brede lach. Hij lacht met z’n mond dicht, zoals je doet wanneer je een lach probeert in te houden en daarvoor je lippen hard samendrukt.
Met van die licht samengeknepen, glinsterende ogen kijkt hij op een neem-gerust-je-tijd-manier naar de fotograaf (mijn nonkel). Ik weet niet of die er om gedaan heeft, maar door de bruine gloed die over de foto groeit/gloeit evolueert de zwartwitfoto elk jaar verder.
Hij is er misschien al lang niet meer, maar in die foto leeft hij nog.

Advertenties

Geef een reactie so far
Plaats een reactie



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s