en de bus stopt.Zonder zwaaien.
Pas 100m na z’n vorige halte.
Elke keer.

Ik hou daarvan.

+
Ja, ik weet het, alweer een filmpje.

En het fantastische commentaar op YouTube:
This is the “Get in the Porsche turbo, turn this song on loud, pull on the driving gloves, drop the sunglasses down and hit 180 mph driving through Scottish highland highways” song…

Waar zijn mijn handschoenen nu ook alweer? Orde, Marc, orde!

Met rare geluidjes én 80′s droogdanseringen!
(witte seringen)

 Marc: “Het pinnetje van m’n uurwerkband  probeert sinds ik hier een nieuw bandje liet steken altijd maar te ontsnappen, kan je daar iets aan doen?”
 Verkoopster: “Ik zal eens zien…” (neemt een tang en tracht het pinnetje -dat al 2mm uitstak- er helemaal uit te trekken, zonder succes) “Het zit blijkbaar redelijk vast, ik zal er de technieker straks naar laten kijken, je mag er rond kwart na 2 omkomen”
 M: “En hoe laat is het nu?”
 V: (droog) “10 na 10, meneer, het is hier altijd 10 na 10.”

En daarnaast:
 Je ziet opvallend veel voorbeelden van oorlelfotografie in dergelijke zaken.

Eperon d’Or, Izegem / groter

Anyway. Ik heb me op de drinkbusdag kunnen inhouden, maar het vuur was aangestoken, ik had schoenen gezien. Flitsende schoenen. Helaas ook pokkedure schoenen, maar aangezien het vorige paar als versleten beschouwd kon worden en deze schoenen volgens de bijhorende theorie beter bij m’n loopstijl pasten was het tegenstribbelende kalf al een beetje verdronken voor er gevochten moest worden.

Dat en goesting. Die marathon is alweer meer dan een jaar geleden. Te lang. De kop en benen zijn ondertussen weer helemaal opgeladen.

Een week later kocht ik mij een paar Newton Motus’. Bij die schoenen is de hiel wat lager en de zitten er ‘blokjes’ onder de bal van je voet, waardoor je vlakker op de grond komt, en gemakkelijker doorloopt. Ze zien er very gadget-achtig uit, maar het leek me wel iets. “Het Gaat in het begin wat raar aanvoelen” zei de winkelier voor ik een testloopje deed, en “bij deze schoenen heb je wat extra teenruimte nodig”. Er werd getest, met teenruimte, veel teenruimte, en het voelde raar aan, maar het lijf zond geen alarmsignalen uit, dus: Inpakken maar! (een aangename korting had de prijs ook wat redelijker gemaakt)

Dat was een 2-tal weken geleden. In 3 korte trainingen (samen niet meer dan 6km) ging het gevoel van echt-wel-wennen tot enorme rugpijn. Waarop ik de schoenen ging ruilen voor een kleiner paar … (logisch gezien moest dat een beter resultaat geven omdat ik dan ideaal op de blokjes uitkwam) … en het moet gezegd worden: die voldoen wel aan de promobeloftes.

Het is anders lopen. Vooral lichter (de tred dan, op die 50gram die de schoenen lichter zijn gaat het niet komen), en het is bij de eerste meters nog elke keer een beetje wennen, maar deze lopen pijnloos, en vlot.

Hupsakee!

Michel Wuyts:
“Met z’n mama. Hij woont nog thuis bij mama. Hij is niet stabiel genoeg om een huwelijk aan te gaan. Daar moet je stevige funderingen voor  hebben, hé José.”

José De Cauwer:
“Ja, amai … er zijn er toch een pak die die fundering missen, denk ik.”

(waarna het even stil bleef en Michel uiteindelijk over de koers begon, stel je voor)

.

en daarnaast: há, u dacht dat ik hier een maand lang niks ging posten!